We sat there smoking cigarettes at 5 in the morning.

Take chances.

Tell the truth.

Date someone totally wrong for you.

Say no.

Spend all your cash.

Get to know someone random.

Be random.

Say I love you.

Sing out loud.

Laugh at stupid jokes.

Cry.

Apologize.

Tell someone how much they mean to you.

Tell a jerk what you think.

Laugh till your stomach hurts.

Live Life.

Regret Nothing.

No words can save this, i'm broken and you're pissed.

Αυτό το καλοκαίρι είναι παράξενο.
Οι νύχτες είναι ζεστές και κόκκινες, σε μεθούν και μετά σε σκοτώνουν.
Αυτός ο αέρας που με χτυπάει κυματίζοντας τα λυτά μου μαλλιά είναι χίλιες δυο απαγορευμένες ανάσες.
 Χίλια δυο ανείπωτα λόγια, υπαινιγμοί και κλεφτά βλέμματα. 
Δε θυμάμαι μια φορά να μας ονειρεύτηκα ολόκληρους, πάντα κάτι έλειπε. 
Κι αν μισόκλεινα τα μάτια μου να δω καλύτερα, τα φώτα της πόλης γίνονταν χιλιάδες μπερδεμένα φωτάκια. Μονόχρωμα. Με ζάλιζαν.
Όλο γράφαμε επιλόγους εμείς, δίχως να ξέρουμε πώς να αρχίσουμε.


Ελπίζω πως μια μέρα θα ξανάρθεις εκεί, και θα σταθείς ακουμπισμένος χαλαρά στον τοίχο σ εκείνη τη στροφή που αράζατε με την παρέα σου συχνά πυκνά τα βράδια. Ελπίζω πως θα γυρίσεις για δευτερόλεπτα, πως θα συναντηθούν ξανά οι ματιές μας όπως τόσες φορές και πως θα μου κλέψεις την ανάσα και θα παγώσεις την καρδιά μου ακαριαία, βίαια. Ξανά.
Ύστερα θα σχολιάσεις κάτι ασήμαντο, μια λεπτομέρεια, τις ιστορίες απ' το μυαλό μου, τις ιστορίες μου γενικά. Και τότε θα  κοιτάξεις μέσα μου, μέσα από όλα αυτά, και μόνο εσύ, για πρώτη και τελευταία φορά, θα δεις πόσο διάφανη είμαι. 
Και θα καταλάβεις. 
Για μια στιγμή δεν θα μπλεχτείς με τις σκέψεις μου, ούτε θα ψάξεις βαθιά στα μυστικά μου. 
Θα μου θυμίσεις όσα θέλω να θυμάμαι. Κι εγώ θα αισθανθώ αυτό το υπέροχο σφίξιμο στο στομάχι και τη βεβαιότητα ότι θα'σαι πάντα δικός μου όπως ήσουν τόσα χρόνια κι όπως δεν έγινες ποτέ. 
Και τελικά θα νιώσω όπως μετά από κάθε μεταμεσονύχτιο παρτι, ότι περνάει το βράδυ στη στιγμή που λέμε  καληνύχτα.
Κι η απουσία σου θα με σκοτώσει ξανά όσο και η παρουσία σου.


Ό,τι με έχει πληγώσει, λάμπει τώρα που είναι νύχτα.
Τα ψέμματά μας, όσο περνάει ο καιρός, γίνονται πιο μελωδικά.
 Όμως ίσως, πιο παλιά, να μπορούσαμε να κάνουμε αυτή την εποχή κάτι πιο πολύ.
Ακόμα κι ο ουρανός είναι διαφορετικός.
Και μπορεί τελικά να μην έμεινες εκεί πάνω, αλλά εγώ προσπαθώ να δω όσα περισσότερα ηλιοβασιλέματα προλάβω.
Αιτίες δεν υπάρχουν, και για να μείνω ελεύθερη, δεν τις ψάχνω.

3.02 -empty day.

I always wished I could be a Russian Doll.
A red one.
With a big pair of bright blue eyes and painted on eyelashes and pink rosy cheeks. Really rosy.
And my mouth would be painted on red like a bow.
I’d have a flower on my chest - a rose - and two small little hands by my side.
And then I could be un wrapped, two, three, four times until I was small.
Really small.

It takes four seconds for a silence to become akward

ησυχια...
την επομενη φορα,να παρω μαζι μου κι ενα βιβλιο
επειδη δεν καταλαβαινομασταν σταματησαμε να κοιτιομαστε, μετα σταματησαμε να γελαμε, τωρα σταματησαμε να μιλαμε
περασε ο καιρος,κι ολο περναει αυτος ο καιρος,κι οταν περναει,που παει?
καποιες φορες,οταν εχει περασει η ωρα κι εχω πεισει τον εαυτο μου πως αυτη η πολη δεν ειναι μικρη,νιωθω αυτη τη μυρωδια να πλησιαζει.οχι την δικη σου,παει αυτη.
τη μυρωδια των εποχων,που λες,που ερχονται καθε δευτερολεπτο που περναει.
φευγουμε κι ερχομαστε
και ερχομαστε και φευγουμε
δε καταλαβαινω τι μου λετε,δεν σας καταλαβαινω καθολου,ή ισως να κανω πως δε καταλαβαινω
συχνα και για πολλη ωρα,κοιταζω ενα σημειο στο μπαλκονι μου,εκει που τελειωνει η τεντα κι αρχιζει ο ουρανος
το περσινό καλοκαιρι,περιμενα εκει να δω τον ηλιο ν' ανατελλει και να χανεται πισω απ την τεντα μας
ρε πουστη μου τι ηλιος ηταν αυτος
τωρα ολο κοιταζω,κοιταζω,λες να ανατελλει απ την αλλη μερια ο ηλιος φετος?
θυμασαι που σου ελεγα οτι ολα ειναι καλα?
ε, δεν ηταν
μαθαμε να ζουμε σαν να υπαρχει παντα αυριο
λες και καναμε κατι για να μαστε εδω
λες κι αυτος ο ηλιος ποτε δε θα δυσει
κι εγω δε μπορω ν'ανησυχω για ολους σας
ειμαστε ολοι δυστυχισμενοι,δε στο 'πανε?
κι ορκιζομαι,πως αν δεν ηξερα οτι το χεις πιστεψει,δε θα λεγα τιποτα
δεν εχει σημασια το πως,το θεμα ειναι οτι μιλαμε για χιλια δυο πραγματα που τελικα εχουμε ζησει μονο την αντανακλαση τους
ας μιλουσαμε λιγοτερο
θα ζωγραφιζαμε,θα γραφαμε ποιηματα και μουσικη
κατι θα εβγαινε
τι να τις κανω πια τις ομοιοκαταληξιες ομως
που πας να πεις και το σ'αγαπω σε ιαμβικο δεκαπεντασυλλαβο
εγω θα τρομαξω μονο οταν σταματησεις να με ψαχνεις στους δρομους που χαραξαμε μαζι στην Αθηνα
απο τοτε,εχω ξεχασει να γραφω,αλλα δε με νοιαζει και πολυ
συγκινουμαι ευκολα και καπνιζω πολυ
μαθαινω απ την αρχη πως ειναι να χεις εναν ισιο δρομο μπροστα σου
και εναν απεραντο ουρανο πανω απ το κεφαλι σου
δεν υπαρχει κατι καλυτερο

I will brush off all the dirt and I will pretend it didn't hurt

There was a girl who could only live on lemonade. Her parents were really old and rubbish and just kept giving it to her to the point where she couldn’t have anything else. Or they were really nice and only gave it to her because they really like her i can’t make my mind up about that bit. She could only live on lemonade if she didn’t have lemonade she would die and her parents were going to die soon because they had something wrong with them, like their blood was blue or something. She had a brother but he was really stupid so know one cared about him they just wanted their little girl to live.Before they died they put the girl in a bottle of lemonade. They just left her brother sat by her. She could see him really well because lemonade helped her eye sight so she could see him really clearly through the sides, even though the glass was as thick as a skull. And because it was the country side there was nothing for him to eat and nothing for him to buy and he was starving and she could see that and there was no one looking after him and because he was a bit stupid he couldn’t look after himself and it kept on raining so he got a bit rusty. She was having an amazing time in the lemonade but she knew she had to help him ,so she swam to the surface but she couldn’t get out it was to far away since the bottle was so big. She knew she had to do something he was getting worse and worse and he was really hungry and thirsty and he started eating grass and puking up all the time. All she could do was watch him puk his guts up one the other side of the glass. But then bingo, she knew what she had to do, she started to drink and she drank and she drank and she drank, this was a lot of lemonade enough to last her till she forever because her parents wanted her to live for ages and she drank until she was in an empty bottle she waited until she had a big one stored up and then she done a massive fart with blew her out the top like a rocket. Then she stopped her brother eating grass, then they went and found a nice little house to live in together, her and her brother, and it turned out that drinking all that lemonade cured her, because she never drank it again. She had orange instead

I'd do it all again. The fucks, the fuck-ups, everything

To those who had conflicting perspectives in regards to what she personified , well she’d blow smoke into their faces, with an air of nonchalance. “Their opinions are irrelevant.” She just wouldn’t give a damn. Unabashedly she was never one for conformity. She was never afraid to voice her opinion and do what she wanted as apposed to what the majority aligned to. She was a natural born leader with undeniable charisma and a yearning for individuality. She was Earth , wind , water and fire , truly everything in its extremity. She wasn’t polished like all the other queen bees , she was a little disheveled . She was psychotic , despairing and filled with infinite flaws. People still loved her though. I don’t blame them. She may have been falling off the rails and incredibly naive at times but beneath the exterior was indefinitely a heart filled with pure gold. She was so real , so intense and good. God she was so ridiculously beautiful. Her style was a true representation of her wild nature , an extension of who she was. Her emotions were so crazed. Perhaps she was suffering and had an appetite for self destruction but she drowned her sorrows in partying. We all thought she was utterly perfect despite her obvious flaws. Tragedy loves her and she evidently loves tragedy..The stars were falling from her crown and one day her pain could flood entire galaxies.

.it's a brave new world and it's coming out tonight.

Και περιμένεις μετά να πιστεύει το εν λόγω κόμμα ότι θέλει ο κόσμος να κυβερνήσει; Να πιστεύει σε σένα, σε μένα; Είναι παράλογο που δεν μας εμπιστεύεται; Και πως αν βγει αυτοδύναμο, θα σημαίνει αυτό και αυτοδυναμία στην κοινωνική πραγματικότητα, στην ζωή;Είμαστε δυστυχώς στην εποχή που δεν ψηφίζουμε συλλογικότητες ή έστω ιδεολογίες αλλά πρόσωπα και πελάτες, ή το ποιος να μείνει στο Big Brother... καθώς άλλωστε, και οι συλλογικότητες έχουν υποστεί καθίζηση, και τα σωματεία, όπως άλλωστε και οι ιδεολογίες, όχι μόνο ως παλιές, αλλά και μέσω της ανυπαρξίας νέων ή κάποιων που να είναι εν εξελίξει. Λείπει δηλαδή η συνείδηση και η συναίσθηση των δικαιωμάτων, ατομικών και συλλογικών, η αδυναμία να παρακολουθήσει κανείς την μορφή τους, αφού -και τί άλλο άλλωστε-έχει ρομαντικοποιηθεί η ατομικότητα, έχει εκλείψει η κοινωνική εμπειρία, το κοινωνικό νόημα στη ζωή.
Αλλά ας είναι.
Θα έχουμε όπως και να χει ό,τι μας αξίζει.
Ας εκλάβουμε αυτές τις εκλογές, ως τί άλλο παρά μια δημοσκόπηση.

Αλλά μιας και εκλέγεται Κοινοβούλιο, καλά ξεμπερδέματα, μας εύχομαι.